Inroductie's

Kijk mensen,

Ik wil gewoon vrijuit kunnen spreken hier.
Er zijn al genoeg gezichten die ik op moet zetten en een ervan is echt het mijne.
Voor ik vergeet wie ik ben vinden deze woorden haast noodgedwongen het papier.
Of deze binaire code de pixels. What have you, ik ben soms wat warrig.

ik ben bijna 40 nu. Na een bovengemiddeld fel verleden neergestreken in Gelderland en daar samenwonend vader van twee jongens. ik werk 32 uur met mensen die een drempel hebben tot de reguliere zorg. Resocialiserende tbs-ers, opgegeven junks, draaideurcriminelen, etc etc.
ik verzorg een deel van het maatschappelijk werk en de dagelijkse zorg.
Daarbij hebben veiligheidstaken voorrang en omdat ik ook regelmatig tot in de vroege uurtjes werk maak ik nogal eens wat mee.
Echt een behoorlijk pittige job die me zeker in staat stelt om er zo vier of vijf Yvonne Keuls type boeken uit te knallen.
Maar dat is een heel ander verhaal. Ik doe dat werk namelijk voor mijn rust.

Niets van wat ik daar meemaak weegt op tegen hoe zwaar het vaderschap me valt.

There. i said it.

Ik heb geen idee waarom het zo is, want ik was altijd dol op kinderen. Dat ben ik nog wel.
En ik houd ook oprecht van die van mij. Laat dat duidelijk zijn. 
Maar nieuwe, mij totaal onbekend voorkomende eigenschappen zijn ontwaakt.
Niet allen even onwerkbaar trouwens, eerlijk is eerlijk. Maar waar anderen bijvoorbeeld
vol liefde op het gehuil van baby's afkomen met de intentie troost en aandacht te bieden,
schreeuwt iedere vezel in mijn lijf iets als"snel, gooi hem dood tegen de muur de wolven horen ons"

Vreselijk toch?

Ben ik een sociopaat? Een gevaar voor mezelf en anderen?
Is dit een of ander prehistorisch overblijfsel?

Ben ik een tijdbom in een hypocriet bestaan van anderen helpen maar zelf naar de klote gaan?

Het valt soms lastig te rijmen is wat ik zeggen wil.